گزارش از زهرا رضازاده؛ اردبیل سالهاست یکی از خاستگاههای ورزشکاران قهرمان و بهویژه قهرمانان پارالمپیکی است. نامهایی چون حسن جعفری، محمد پرنیا و دهها قهرمان دیگر برای مردم این دیار آشناست؛ ورزشکارانی که با غیرت و تلاش، بارها پرچم ایران را در میادین بینالمللی بالا بردهاند. اما پشت مدالها و افتخارها، واقعیتی تلخ پنهان است: بیکاری و نبود فرصت شغلی پایدار.
قهرمانان روی سکو، فراموششده در زندگی
بسیاری از این قهرمانان با وجود بهترین سوابق ورزشی و افتخارات آسیایی و جهانی، هنوز از ابتداییترین حقوق اجتماعی یعنی شغل پایدار محروماند. در حالی که در بسیاری از استانها قهرمانان ورزشی جذب نهادهای دولتی یا بخشهای مرتبط میشوند، در اردبیل این روند بسیار کند یا تقریباً متوقف شده است.
حسن جعفری، یکی از چهرههای پرافتخار پارالمپیک، سالهاست از نبود حمایت و شغل گلایه دارد. او بارها گفته است: «مدال برای من افتخار بود، اما نمیشود با مدال خرج زندگی داد.» محمد پرنیا هم در شرایط مشابهی است. قهرمانی که سالها برای استان افتخار آفرید، امروز در سکوت و بیتوجهی مسئولان، درگیر مشکلات معیشتی است.
نمونههای دیگر، همچون شیرعلیزاده و دهها ورزشکار پارالمپیکی دیگر، داستانی مشابه دارند؛ قهرمانانی که روی سکوها درخشیدند اما در میدان زندگی تنها ماندند.
وعدهها و واقعیتها
بارها از سوی مسئولان استانی و ملی وعده استخدام و حمایت داده شده، اما بسیاری از این وعدهها روی کاغذ باقی مانده است. ورزشکاران اردبیلی میگویند: «وقتی برای استان افتخار میآوریم، همه یاد ما هستند. اما بعد از مسابقه، همه چیز فراموش میشود.»
مطالبه جدی
اکنون این پرسش پیش روی مدیران استان است:
چرا ورزشکاران پارالمپیکی با بهترین کارنامهها هنوز بیکار هستند؟ آیا شایسته است قهرمانان ما بعد از سالها تلاش و افتخار، دغدغه نان شب داشته باشند؟
این گزارش به نمایندگی از جامعه ورزشی استان اردبیل، مطالبهای روشن را مطرح میکند:
-
ایجاد سازوکار شفاف برای استخدام قهرمانان
-
اجرای کامل قوانین حمایت از ورزشکاران
-
پایان دادن به تبعیض و بیتوجهی
اردبیل به قهرمانان خود افتخار میکند. اما افتخار واقعی، آن است که در عمل، این قهرمانان در جامعه دیده شوند و آیندهای مطمئن داشته باشند.
