اردبیل شهری پر از جاذبه های دیدنی است که یکی از بهترین نمونه های آن آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی می باشد. شیخ صفی الدین یکی از بزرگان عهد صفویه بود که در منطقه مغان زندگی می کرد.
او شاعر نیز بوده که اشعار زبان آذری بسیاری دارد. او در سال ۶۵۰ قمری به دنیا آمد و در سال ۳۷۵ قمری در ۸۵ سالگی دار فانی را وداع گفت. خانقاه او محل دفنش انتخاب شد و سپس بنایی در آنجا ساختند. این بنا علاوه بر شیخ صفی الدین آرامگاه افرادی چون شاه اسماعیل اول و همسرش می باشد.
این آرامگاه مساحت بزرگی دارد که در زمان های مختلف بناهای متعددی در آن جا ساخته شده اند. آغاز ساخت این بنا در زمان زندگی خود شیخ صفی الدین شکل گرفت. او و فرزندانش مانند صدرالدین موسی و خواجه علی سیاهپوش برای درست کردن خوانقاهی این محل را انتخاب کردند و بخشی از آن را ساختند.
البته منزل او نیز در همین بنا بود. پس از اینکه شیخ صفی الدین از دنیا رفت و طبق وصیت او پیکرش در همانجا دفن شد. شاه طهماسب اول به دلیل ارزشی که شیخ صفی الدین برای او داشت، تصمیم گرفت که این مجموعه را گسترش دهد.
برای گسترش بنا تصمیم گرفته شد که هفت بخش به آن اضافه گردد که نشانه هفت مرحله عرفان باشد. این هفت بخش برای رسیدن به بقعه در نظر گرفته شد. این ۷ بخش با ۷ دروازه از هم جدا شدند که آن ها نشانه های هشت نگرش صوفیگری بود. شاهان دیگر صفوی نیز بخش های دیگری به این مجموعه اضافه کردند.
